เมื่อตะวันลับตา

เมื่อตะวัน ลับตา น้ำตาไหล
ไม่เห็นคน เคยใกล้ ใจหม่นหมอง
ท้องฟ้าหม่น คนเศร้า เฝ้าแต่มอง
เจ็บจนต้อง ร้องไห้ ให้ใจชา
เขาจากเรา ไปลับ ไม่กลับหลัง
เราต้่องนั่ง อ้างว้าง อย่างห่วงหา
รอเมื่อไหร่ เขาหวน คืนกลับมา
ดุจภูผา รอตะวัน หันมามอง

นี้หรือ....

นี้หรือ....ที่ว่า คิดถึง
นี้หรือ....คำที่ ซึ้งจากใจ
นี้หรือ....ทำมา ห่วงใย
นี้หรือ....ที่ให้ ใจกัน
นี้หรือ....สัญญา ว่ารัก
นี้หรือ....ว่าเรา ผูกพัน
นี้หรือ....บอกว่า รักมั่น
นี้หรือ....ลืมกัน หรือเธอ

ทำไม

ทำไม คนเรา รักกัน
ทำไม แปรผัน ง่ายดาย
ทำไม ผูกรัก แล้วคลาย
ทำไม ลืมกัน ได้ลง

ลืม

เขาลืม เราจำ ทำเจ็บ
หนาวเหน็บ เก็บไว้ ใจเอ๋ย
เขาเลือน เคลื่อนไป เศร้าเลย
เขาเฉย เราช้ำ ทำไง
บอกรัก แล้วไป ใจหม่น
โอ๊ยคน เคยรัก กลับกลาย
ทิ้งเรา ให้อยู่ เดียวดาย
แต่ใจ ทำไม ไม่ลืม

รักเธอ

รักเธอ มากมาย ใจฉัน
ไม่เคย แปรผัน ไปไหน
ห่วงหา ห่วงหวง ห่วงใย
ผูกพัน ชิดใกล้ แค่เธอ

เธอกับเขา....ฉันกับใคร

รักนี้ มีแค่ เธอฉัน
ผูกพัน ใกล้ชิด หนิดหนม
ใครใคร เขาบอก ชื่นชม
แล้วรัก เราขม ใช่ไหม
เธอบอก รักเขา คนนั้น
รักฉัน เธอเอา ไว้ไหน
เธอกับเขา แล้วฉัน กับใคร
ทำงี้ ได้ไง ใจเอย

แค่เพื่อน...เองเหรอ

ครั้งหนึ่ง....เธอเคย บอกรัก
เน้นหนัก รักแท้ แค่ฉัน
แล้วรัก ของเธอ ก็พลัน
เปลี่ยนผัน ไปไกล ไม่มา
ก่อนไป เธอบอก รักเรา
แค่เพื่อน เท่านั้น ผ่านมา
ไม่เคย ผูกพัน เลยหนา
อย่าเสีย เวลา อีกเลย