เมื่อตะวันลับตา

เมื่อตะวัน ลับตา น้ำตาไหล
ไม่เห็นคน เคยใกล้ ใจหม่นหมอง
ท้องฟ้าหม่น คนเศร้า เฝ้าแต่มอง
เจ็บจนต้อง ร้องไห้ ให้ใจชา
เขาจากเรา ไปลับ ไม่กลับหลัง
เราต้่องนั่ง อ้างว้าง อย่างห่วงหา
รอเมื่อไหร่ เขาหวน คืนกลับมา
ดุจภูผา รอตะวัน หันมามอง